Hou me los, laat me vast.

Tags

,

“Hou me los, laat me vast”.

Adriënne’s ‘strijdkreet’ als ze een aanloop nam en in mijn armen sprong of zich uit een boom liet vallen. Blind vertrouwen dat ik stevig genoeg zou staan om haar op te vangen.

Hou me los, laat me vast.
Schitterende verwisseling van wat de bedoeling was.
Twintig jaar later. De grap is voorbij, de ooit zo vrolijke uitroep van mijn kleuterdochter wordt vanaf nu een grimmige werkelijkheid voor ons.

We houden haar los, we laten haar vast.
Omgekeerde bedoeling, alweer. Wij blijven achter, zij is al weg.
Mijn armen worden nutteloze uitsteeksels, niet meer nodig om te vangen. Mijn benen worden krachteloze staafjes, niet meer nodig om stevig te blijven staan.
De ‘circle of life’ blijkt niet zacht en rond te zijn maar scherp en hoekig.

Ik strompel, struikel, tast in het duister. Gevangen in mijn verlangen naar ‘daar’ en de werkelijkheid van ‘hier’. Dronken van verdriet. Mijn dochter is niet meer.
In de stilte van haar lege kamer omhels ik haar. Ik hou haar los en laat haar vast.

Opeens, in het donkerste deel van mijn gemis, als er geen eind meer lijkt te komen aan de diepte waar ik in val, voel ik het. Mijn vangnet. De warmte van familie en vrienden. Verbaasd en dankbaar pak ik het op, die veilige deken van liefde, aandacht, begrip. En bouw mezelf een hutje, van die deken. Zoals Adriënne vroeger zo vaak deed, een huttendeken om te schuilen. Veilig, warm.

Een deken gemaakt door vrienden en familie. Die komen, bericht blijven sturen, hun deur voor ons openhouden. Ook en nog steeds als we de stilte soms niet kunnen of willen verbreken. Die eten, drank of een bankje aan het water met ons delen. Die geduldig blijven luisteren omdat er nog zoveel Adriënne te vertellen is, omdat ze nog leeft zolang ik over haar praat. Haar eigen vrienden, die niet los laten, die blijven komen op de app, de mail, facebook, in huis. Die we al kenden of nu pas goed leren kennen. Wat zijn ze mooi, oprecht, in hun verdriet en hun meeleven.
Adriënne heeft gelijk, er is maar één manier om dit goed te zeggen:

“Hou me los, laat me vast”.

Processed with VSCO with  preset

Als je niet weet wat je zeggen moet, weet dan wat je niet moet zeggen…

Tags

,

Beste Sigrid,

Nog geen 48 uur nadat onze dochter een eind aan haar leven maakte benader je ons. Met de smoes dat jouw dochter vrienden was met onze Adriënne.

“Ze  is er stuk van mijn dochter…..ze was zo vrolijk…ze snapt het niet…ze wil graag 1 ding weten…of ik dat wil vragen voor haar verwerking, waarom? En hoe heeft ze het gedaan…”

De échte vrienden van Adriënne lieten in de dagen die volgden in grote getale van zich horen. We kennen ze. Allemaal.
Geen van hen heeft op enig moment naar details gevraagd. Want zij hadden en hebben, net als wij, verdriet.
Oprecht en intens verdriet.

Toch wilden we het risico niet lopen dat jouw verhaal geen smoes was. Dat jouw dochter inderdaad was wat jij ons probeerde wijs te maken.
De enige vriendin die wij niet persoonlijk kenden. Die er, volgens jou, helemaal stuk van was. We waren bereid om ook jouw dochter de kans te geven afscheid te nemen. En gaven jou ons nummer. Met het verzoek eerst even te bellen.
Stilte.

Haar echte vrienden waren, en zijn er, in deze tijd. Ook voor ons.              Hartverwarmend, oprecht. Zoals ook Adriënne zelf was. En ze weten dat ze altijd welkom zijn geweest en zullen blijven.

Jouw dochter, beste Sigrid, is niet en nooit geweest een vriendin van Adriënne.

Bij ons blijft de vraag hangen. Waarom moet jij vragen naar details, namens je dochter, om haar te helpen met ‘verwerken’?

Wie ben jij, waarom denk je dat je ons dit aan mag doen?

Je zegt dat je denkt te weten dat Adriënne op de middelbare school te maken heeft gehad met pesten. Je zegt dat je dochter er helemaal stuk van is, dat ze de details van Adriënne’s dood nodig heeft voor haar verwerking.

Is dat zo?
Of heeft ze last van schuldgevoelens?
Die komen dan 10 jaar te laat.

Of ben jij zelf die mens met een ziekelijke behoefte aan sensatie en aandacht?

Wees dan blij, Sigrid, je hebt nu heel even mijn volle aandacht.
Want ik ben niet zo lief als mijn dochter. Ik draag de klappen niet in stilte.
Ik bijt, hard.
Ik hoop dat mijn woorden je raken, dat je je tot in het diepst van je wezen zult schamen.

Niet voor mezelf, zo belangrijk ben je tenslotte ook weer niet.
Maar voor alle andere mensen die zichzelf op enig moment moeten bevinden waar ik nu sta. Met een ondraaglijk gemis.

Dat zij niet, nooit, een Sigrid hoeven te ontmoeten.
Dat jij, niet en nooit meer,in andermens ergste verdriet zal proberen te roeren.

Nog een laatste kleinigheidje vóór ik je voor eeuwig uit mijn databank schrap:
Gods zegen heeft Adriënne niet meer nodig.                                                      Ze is al veilig boven en waarschijnlijk druk bezig Jezus te overtuigen dat hij niet bestaat.

Ik stel voor dat je die zegen even voor jezelf bewaart, stop maar op een plaats waar verder niemand bij komt.

De kracht die je ons wenst stuur ik je bij deze retour;                                      Jij hebt het harder nodig,

De mama van Adriënne.

#MeToo, de straf op zwijgen…

Tags

me too

I’d like to say a little something about the movement #MeToo.

I have been the victim of sexual and physical abuse, starting when i was age 10, goïng on till age 16.
I stayed silent, feeling afraid, ashamed and quilty.

It took me quite a few years to find out that me keeping my mouth shut was exactly what made the abuse possible.

The perpetator wasn’t afraid, nor ashamed, nor did he express any feelings of quilt.
And why should he? He had nothing to be afraid of.
Victim stayed silent, adults who knew stayed silent, literally nothing or nobody stood in his way.

In those days, this was the conspiracy running through the veins of the society. As long as nobody complained, the issue didn’t need to be addressed.
The few victims who did dare to speak out, sometimes years after the facts, were facing disbelief or were discredited as ‘attention seekers’.

Hashtag #MeToo has been a huge trigger for me. As for so many others.
Flashbacks, nightmares, anger, pain, intense sadness, it’s all coming back.
Yet, it is worth every tear, every sleepness night it causes.

Because MeToo encourages all of us, victims and witnesses, to come out and make our voices heard.
We can and will no longer allow perpetrators to have it their way. They are beïng called out and given the blame they deserve.
Seems their turn to be afraid finally has come.

For me, the most important thing that has happened is the enormous succes of #MeToo.
Thousands of women coming forward, may it be whispering, may it be shouting;

                    We will no longer be silent!

I am so deeply gratefull for all these courageous women.
By coming forward, by speaking out, they make the world a safer place for all of us.
Perpetrators will no longer be able to play their vicious, disgusting games, they can no longer rely on the victims beïng silent.

Our daughters, our granddaughters, won’t have to feel afraid to speak, won’t have to ask themselves who is to blame.
They will know they shall be heard, they will know their body is theirs and theirs alone.
We will teach them how to fight, how to scream and shout and scare the hell out of cowardly perpetrators.

Thank you, #MeToo, for giving us a voice.
Thank you, all brave women for coming forward, for making us visible, for saving our children.

From the bottom of my heart, thank you.

 

Sensitivity

Trauma Sensitive and Responsive Communities

One of my friend’s kids is very quiet and shy. He likes to think things through, so he is quiet while he makes sure he has thought things through properly.

He finds school hard, he finds change hard, he finds break hard, he finds talking and assembly hard, he finds going to new places like the Zoo hard. He finds them all hard. He finds it hard when a friend doesn’t want to play with him or when a friend is sad and these things play on his mind a lot. His mind is very full of fears and worries. One of the reason I think he finds them hard is that he seems to feel that there is more to process out there in the world than other children. He can also think about what might happen and as he has a very good imagination, he can come up…

View original post 1,026 more words

Belasting op plezier en vertier.

Tags

, ,

oud valkenveen

 

De gemeente Gooise Meren zoekt naar manieren om de spaarpot te vullen. Het antwoord is: vermakelijkheidsbelasting.
Ik stel mij voor hoe de bedenker van deze belasting zichzelf inderdaad te barsten heeft gelachen.

Vermakelijkheidsbelasting komt er in het kort op neer dat bedrijven die ‘lering ende vermaak’ verkopen (denk aan bijv. Muiderslot, theater ‘t Spant, eiland Pampus én ja, ook speelpark Oud Valkeveen) per bezoeker en per keer, aan de gemeente Gooise Meren €0,60 moeten afstaan. Een volstrekt willekeurig bedrag, om de begroting te dichten. Onbeantwoord is de vraag met hoeveel procent deze belasting nog zal stijgen bij volgende begrotingsgaten.

Heeft de gemeente Gooise Meren wel nagedacht over de gevolgen van deze grappigheidstoeslag op toegangsprijzen?
Toeslag die wij, bezoekers van al deze gewaardeerde recreatieve mogelijkheden, gaan betalen?

Welke inwonersbelangen had de gemeenteraad voor ogen toen zij de vermakelijkheidsbelasting zag als winnend lot uit de loterij? Het winnende lot zal de spaarpot wel vullen.
Maar de belasting op kansspelen zal onverwacht hoog zijn. Die komt in de vorm van petities, actiegroepen, protesten en rechtszaken.

Gemeenteraad Gooise Meren, u heeft hier een prachtig punt voor de verkiezingen liggen. Niet even snel vóór die tijd overgaan tot besluiten graag, dat is niet democratisch.
Uw kiezer is wakker, tel uw knopen, het kan nog.

Een scherpe bocht

Tags

 

Goed nieuws voor de tegenstanders van de vrije busbaan.

In Blaricum wil de wethouder nog steeds graag meedoen in de stuurgroep voor het  HOV. Nog niet zo heel lang geleden hebben we met een grote groep mensen hier tegen geprotesteerd omdat meedoen ook een handtekening onder de vrije busbaan betekent.

Wij willen geen vrije busbaan en vinden meerijden over het Merk de beste manier om van busstation Huizen naar carpoolplaats Blaricum te komen.  Maar …    Huizen is in de stuurgroep een roepende in de woestijn en zal voor het Merk nooit een meerderheid krijgen. Die vrije busbaan blijft daardoor als het bekende zwaard boven ons hoofd hangen.

Meerijden over het Merk; het doet er niet toe of wij het goed genoeg vinden, het maakt niet uit of het wel of niet aan de norm voldoet, gelijk hebben is niets als je het vervolgens niet krijgt. En de klok voor de busbaan tikt door…

De wethouder van Blaricum heeft inmiddels nog eens nagedacht. Zij legt aan haar raad opnieuw voor om in de stuurgroep te gaan maar dit keer alleen als de vrije busbaan uit het verhaal verdwijnt. Alleen dan en anders niet.                                                                 Géén busbaan.

Geen busbaan maar ook geen Merk. De busbaan eruit. De 320 door de Meent. Het park blijft wat het is en die prachtige bomen blijven staan waar ze staan.

De raad van Blaricum krijgt nog een zware week.
Als wij ze nog even herinneren aan ons bestaan zullen ze het belang van de voorwaarde in het vuur van de discussie niet vergeten.                             De voorwaarde: GEEN VRIJE BUSBAAN!

Dinsdag 6 september zal de raad zich over het voorstel buigen.                     Wie heeft er nog oranje linten over? Dan zullen we ervoor zorgen dat we niet over het hoofd worden gezien. Een oranje t-shirt, feestmuts of jurk mag natuurlijk ook. Oranje, u weet wel waarom.

De vergadering begint om 20.00 in het BEL-kantoor, Zuidersingel 5, in EEMNES.

Lint nodig? Hulp nodig bij vervoer? Andere problemen? We doen ons best om te helpen.
U kunt ons bereiken via de facebookpagina busbaan nee, bomen ja en natuurlijk via de email: bewonerscollectiefhuizen@hotmail.com

 

Gokken in het gooi, welkom in het hov-casino.

Tags

De stand van zaken.

Na alle inspanningen van de afgelopen maanden wordt het tijd om de zomerbalans op te maken.

De petitie tegen de vrije busbaan heeft met 3300 handtekeningen onze verwachting ver overtroffen.
De handtekeningen zijn weliswaar aangenomen door mevrouw Post maar zij heeft ons in een daaropvolgend gesprek laten weten dat zij zichzelf bij nader inzien niet de juiste geadresseerde vond. De wethouders van Blaricum en Huizen of de voorzitter van de commissie in de provincie leken haar geschiktere ontvangers.
De 3300 handtekeningen hebben we inmiddels netjes teruggekregen van de provincie en in mei aangeboden aan wethouder Boersen van Blaricum. Het aanbieden van een petitie waarin we erop aandringen de bus over het Merk mee te laten rijden aan wethouder Pas van Huizen zou een beetje vreemd zijn aangezien dit nu precies is waar deze wethouder zich al twee jaar lang hard voor maakt.
Tot op heden hebben we nog geen reactie ontvangen van wethouder Boersen, we wachten het nog heel even af. Maar mocht blijken dat wethouder Boersen echt geen tijd heeft om te reageren dan kunnen we haar natuurlijk blij maken als we die handtekeningen weer ophalen. Tenslotte is er in september een commissievergadering in de provincie en ook daar kunnen we die petitie aanbieden. De aanhouder wint, toch?

De oranje linten om de bomen die duidelijk moesten maken waar we eigenlijk over praten als het gaat over de vrije busbaan door Huizen en Blaricum hebben hun nut dubbel en dwars bewezen. Onvoorstelbaar hoeveel mensen ons lieten weten dat ze zich eerder eigenlijk niet bewust waren van de volle omvang van de gevolgen van het plan voor de vrije busbaan. Inmiddels is er bijna niemand meer te vinden die niet weet waar het over gaat. Het HOV-project is in Huizen en in Blaricum niet langer een papieren verhaal of een ingewikkelde vage politieke drol op een onzichtbaar grasveldje. Het oog van de inwoners is nu gericht op de daden van de politiek en zo hoort dat ook.

De betoging is rustig verlopen, de opkomst was eens te meer een duidelijk signaal aan de politiek. Respect van onze kant voor de raadsleden die naar buiten kwamen om ons te zien en ons de kans gaven onze boodschap “Kies voor het Merk” over te brengen.
Laten we hopen dat de raad van Blaricum zich in de vergadering van september ons nog herinnert en dan reden geeft tot juichen.

De optimistische gedachte dat 5 wethouders één lijn zouden kunnen trekken en mevrouw Post kunnen overtuigen dat het voordelen biedt om de bus in Huizen/Blaricum over het Merk te laten rijden is inmiddels vervlogen. De positie die mevrouw Post inneemt is duidelijk: geen enkele afwijking van de tijdsnorm wordt getolereerd. Die norm is weliswaar in het oorspronkelijke hov-pakket slechts een wens maar mevrouw Post is er in geslaagd om de wens contractueel tot eis te verheffen. Seconden zijn nu heilig geworden.

De discussie over het Merk neemt steeds absurdere vormen aan. De heilige seconden bijvoorbeeld worden gemeten in relatie tot het aantal meters dat de route is. Daarom kan het zo zijn dat een bus die door de Meent gaat er langer over mag doen en dan toch goed gerekend wordt dan een bus die over het Merk gaat en in tijd sneller is. Door het verleggen van een carpoolplaats wordt de afstand van de Meentroute in meters weer korter dan de Merkvariant, dat scheelt ook weer. Dat het uiteindelijk voor de reiziger geen donder uitmaakt doet er dan vreemd genoeg weer niet toe.

Kortom, waar gaat het nu nog over?

De verschillende posities van de poppetjes geven het volgende beeld:
1 De provincie, in de persoon van mevrouw Post, houdt vast aan de overeenkomst die o.a. Huizen in januari 2014 heeft getekend. Voor de duidelijkheid: er was op het moment van tekenen géén draagvlak, niet onder de inwoners en niet in de politiek. De handtekening van Huizen is er één uit de categorie: “Niet omdat het moet maar omdat het kan.”
2 Hilversum, Laren, Eemnes zijn de andere deelnemers aan het project. Daarom bemoeien zij zich allemaal met elkaar. Met zoveel verschillende belangen kan de provincie in ieder geval voldoende manipuleren en uitspelen.
3 De deelnemers hebben in de achterkamertjes een terugkerend overleg. Wat daar wordt gezegd en besproken is heel, heel erg geheim.
Dit verbond heet de stuurgroep en daar worden de afspraken gemaakt over de uitvoering van het project ‘de natte droom’.
4 Blaricum zit niet in de stuurgroep maar de wethouder zou dat graag wel willen. Het collegeprogramma van Blaricum laat dat nu niet toe omdat toetreden tot de stuurgroep betekent net als Huizen een handtekening onder de overeenkomst zetten en dus akkoord met een vrije busbaan.
5 De meerderheid in die stuurgroep wil gewoon beginnen maar zolang Huizen/Blaricum nog ruzie maken met de provincie over het Merk als alternatief voor de vrije busbaan komt daar niets van terecht.
6 Alhoewel mevrouw Post heel hard ontkent dat de provincie aan het roer staat, haar wil oplegt of een project doordrukt is zij echt de enige partij die iets af kan dwingen. Het zijn niet de gemeenten Eemnes, Laren of Hilversum die een vrije busbaan door Huizen/Blaricum kunnen laten aanleggen.

Verschillende onderzoeken, verschillende uitkomsten maar tenslotte is er één overeenkomst gevonden:
Elke oplossing is géén oplossing zolang het kruispunt Stichtseweg/Randweg en de carpoolplaats niet grootscheeps worden aangepakt. Dáár ontstaat namelijk het echte probleem.

Vijf slimme wethouders dachten een antwoord te hebben gevonden. Door de meting over het traject iets aan te passen is er voor iedereen winst te halen. Eemnes en Hilversum komen nu geld te kort voor hun wensen, voor Huizen is geld beschikbaar maar de wens is er niet. Eén en één is drie, dacht men. Het gaat tenslotte om de uitkomst en niet om de som.
“Verdeel en heers” dacht mevrouw Post op haar beurt en sloeg vakkundig een gat in de bres door aan te kondigen geen millimeter en geen milliseconde te gaan schuiven met haar normen.

En daar staan we dan nu.
Als er geen alternatief is dat aan de normen voldoet volgt de vrije busbaan.
Het alternatief van de gemeente Huizen, meerijden over het Merk, wordt afgewezen door de provincie en vervolgens weggestemd door overige wethouders in de stuurgroep.

Er is echter nog een mogelijkheid, een compromis tussen het Merk en de vrije busbaan. Dat is de zogenoemde meerijdvariant Meent.
Het bezwaar tegen het meerijden over de Meent is dat er een aantal meer of minder ingrijpende veranderingen in de openbare ruimte voor bedacht zijn waarvan de meest opvallende de kruising Huizermaatweg/Bovenmaatweg is. Gedacht wordt hier aan een doorsteek tussen de Regentesse en het tankstation om de bus daar vrije doorgang te kunnen geven.

De vraag doet zich voor wat erger is: een vrije busbaan door Huizen en Blaricum óf in hemelsnaam dan maar die meerijdvariant Meent accepteren. Hier wordt het wel een grote gok. Ook de meerijdvariant door de Meent is namelijk op termijn niet HOV-waardig waarna de vrije busbaan zich alsnog weer op zal dringen.
Er zijn mensen die deze gok durven te wagen, overtuigd als zij zijn dat na alle verbouwingen die nodig zijn voor de meerijdvariant Meent het geld op is en er in de jaren die deze variant overeind blijft nog verkiezingen zullen volgen die het politieke landschap weer zullen veranderen. Waarna de busbaan in het archief kan worden opgeborgen.
Er zijn ook mensen die ondanks de geschiedenis van dit project nog vertrouwen hebben in het gezond verstand van de gedeputeerde. Zij denken dat mevrouw Post wel wijzer zal zijn dan een busbaan aan te leggen die niemand wil. Ook dat lijkt een wilde gok.
Of het Merk na alle afwijzingen door de provincie toch nog een echte kans krijgt? Dat is al net zo goed een gok.

Zo bekeken komt het erop neer dat het project HOV door Huizen/Blaricum een spelletje in het casino is geworden:

Een kaart op de Meentvariant? U wint een compromis of u verliest. Als u verliest? Morgen de busbaan.
Een kaart op het Merk? Alles of niets, u wint of u verliest. Als u verliest? Morgen de busbaan.

En terwijl wij hier tandenknarsend kansen zitten te berekenen hebben de wethouders van Huizen en Blaricum de opdracht gekregen om in de zomer de Meentroute nog maar eens uit te werken. Het is vast toeval dat belangrijke stappen in het project van de provincie in vakantieperiodes (kerst, zomer) worden gezet.

Nog één maand te gaan voor we weten hoe de hazen in Blaricum gaan lopen.
En wij, wat gaan wij doen? Wachten en hopen op een goede afloop of in de startblokken voor actie?
Ik zet de startblokken vast klaar….

Door de bus de banen niet meer zien.

Tags

Door de bus de banen niet meer zien, zo luidt een nieuw gezegde in het Gooi.

Onderzoek na onderzoek, de hov-overeenkomst, talloze omgevingsschetsen; voor de liefhebber van ambtelijke stukken een waar paradijs op de website van de provincie.
Maar het enige wat er niet te vinden is, is een eenvoudige uitleg voor de inwoner.

De actie ‘lintjesregen’ was bedoeld om zichtbaar te maken hoe en waar de veelbesproken vrije busbaan onze leefruimte zal aanpassen. Nadat alle bedreigde bomen voorzien waren van een mooi oranje lint kwamen de reacties los.
De facebookpagina busbaan nee, bomen ja kreeg in twee weken tijd bijna 900 aanmeldingen en uit de vele reacties blijkt wel hoe onduidelijk en ondoorzichtig het hele traject tot nu toe voor inwoners is gebleven.

Uiteraard staat het op mijn wensenlijstje dat de gemeente haar inwoners binnenkort uitgebreid gaat informeren over de stand van zaken.
Tot die tijd moeten we het maar doen met de stukjes van de puzzel die we zelf al hebben gevonden.

Het eerste stukje: namens de gemeente Huizen heeft de wethouder van het vorig college in januari 2014 haar handtekening onder de overeenkomst met de provincie gezet. Daarmee is Huizen in principe akkoord gegaan met de aanleg van de vrije busbaan. Als er alternatieven zijn die ook voldoen aan de normen (vooral de seconden maken hier het verschil) kan de vrije busbaan voorlopig nog worden uitgesteld. Tót het moment dat het alternatief niet meer snel genoeg blijkt te zijn. Een ander woord voor alternatief is in dit geval “meerijdvariant”.
Overigens is die handtekening naar mijn mening een valse pennenstreek. Gezet vlak vóór de verkiezingen op een moment dat al duidelijk was dat er groot gebrek aan draagvlak onder de bevolking was en dat er ná de verkiezingen ook in de raad zelf geen meerderheid meer voor te krijgen zou zijn. Kiezers die niet wisten dat de overeenkomst al getekend was en via de kieswijzer nog dachten op een partij te gaan stemmen die op dat onderwerp een verschil maakte.
Kortom, de wethouder nam door het zetten van haar handtekening het zekere voor het onzekere en de VVD hief de glazen vast. Proost, op de HOV!

Na de verkiezingen:
Huizen zet in op meerijden over het Merk als alternatief voor de vrije busbaan.
De gemeente Blaricum hield in de tijd vóór de verkiezingen haar poot al stijf: géén vrije busbaan! Blaricum heeft dus geen handtekening onder de overeenkomst met de provincie gezet. Ook na de verkiezingen kiest het college in Blaricum niet voor een vrije busbaan maar zet net als Huizen in op meerijden over het Merk.
Daarmee zitten Huizen en Blaricum dan op één lijn.

Stukje twee van de puzzel: de ondertekenaars van de overeenkomst (Hilversum, Laren, Eemnes, Huizen) nemen deel aan een projectgroep om de plannen verder uit te werken en te realiseren. De chauffeur van deze ‘stuurgroep’ is Elisabeth Post, afgevaardigde van de provincie Noord-Holland.
De gemeente Blaricum mag niet meedoen aan de stuurgroep omdat zij geen overeenkomst heeft met de provincie. Als Blaricum die overeenkomst wel zou tekenen moet ook zij in principe akkoord gaan met de vrije busbaan.
Nu wordt het spannend. Want ondanks de opdracht die de wethouder van Blaricum heeft meegekregen in het collegeprogramma (Meerijden over het Merk, dus géén vrije busbaan) stelt zij inmiddels toch voor in de stuurgroep mee te gaan doen. Zij vraagt haar gemeenteraad daarmee toestemming om precies het tegenovergestelde te mogen doen van wat er in haar programma staat; tekenen voor akkoord met een vrije busbaan en afzien van meerijden over het Merk.
De gemeente Blaricum heeft nog geen besluit hierover genomen maar wacht vooralsnog even af wat de resultaten van een lopend onderzoek door gemeente Huizen naar de kruising Stichtseweg/Randweg zullen zijn.

Stukje drie: de varianten op een rij gezet.
Meerijden over het Merk: de huidige route van de 320, eventuele aanpassing door het samenvoegen van de haltes Merk en Regentesse, over het Merk naar de Carpoolplaats.
Meerijden via de Blaricummermeent: lijn 320 verlaat de Huizermaatweg via een (nog aan te leggen doorsteek) tussen Regentesse en tankstation, over de Bovenmaatweg, bij de rotonde rechtsaf naar Aristoteleslaan, dan Stroomzijde, Stichtseweg, Carpoolplaats.
De vrije busbaan: lijn 320, als meerijden Meent tot de Aristoteleslaan. Dan via het kikkerpad ( nu een fietspad en park) een betonnen bak tot aan tennisvereniging Blaricum, daar de Stichtseweg oversteken, zo dicht mogelijk langs de A27 een vrije busbaan. Merk op dat zo dicht mogelijk langs de A27 betekent dat er nog een deel bos moet verdwijnen.

Stukje vier: Nog meer discussie, problemen, oplossingen.
Verschillende onderzoeken geven verschillende uitkomsten. Echter, álle onderzoeken hebben één gemeenschappelijke conclusie: welke route de 320 door Huizen en Blaricum ook rijdt, zodra de halte carpoolplaats (Stichtseweg/Randweg) bereikt is ontstaat er pas echt een probleem. De bus loopt daar vast en mag aanschuiven richting file. De gemeente Huizen doet daarom nog onderzoek naar dit kruispunt.
Vraag: wat is de winst van enkele seconden waard als een kilometer verder tijdsverlies ontstaat die in minuten moet worden uitgedrukt?

Het samenvoegen van twee haltes op het Merk zou tot gevolg hebben dat meerijden over het Merk aan de normen voldoet. “Ja, zo kan ik het ook”, aldus mevrouw Post.
Vraag: maar dat doet ze toch ook? De halte Sportpark/Arena vervalt straks voor reizigers met de 320. Dat levert overigens minimaal een kwartier extra reistijd op én extra reiskosten.
Volgende vraag: op welke manier is dat hoogwaardig voor de vele reizigers uit Huizen en Blaricum met bijvoorbeeld bestemming ROC?

Is de overeenkomst zelf ook in beton gegoten? In een gesprek, naar aanleiding van het aanbieden van de petitie (3308 handtekeningen tegen de vrije busbaan, vóór meerijden ’t Merk), dreigde mevrouw Post o.a. met het beëindigen van de lijn 320 die rechtstreeks van Huizen/Blaricum naar Hilversum gaat, mocht Huizen overwegen de overeenkomst op te zeggen.
Vraag: dient mevrouw Post hier nog de belangen van reizigers of spelen er andere belangen?

Daarop aansluitend, nog meer vreemde zaken: alles wat zich in de stuurgroep afspeelt blijft strikt geheim voor derden. (Met uitzondering dan van mevrouw Bikkers, fractievoorzitter van de VVD-Huizen, die heeft zulke uitzonderlijke grote oren dat ze kan horen wat er in Haarlem wordt gefluisterd. Aldus haarzelve.)
Vraag: wat is de reden voor al deze geheimzinnigheid?

Het HOV gaat miljoenen kosten en tijdwinst blijft er onder de streep ook niet over.
Vraag: wat levert het dan eigenlijk wél op?

Er moet toch wel een heel goede reden zijn om het gebrek aan draagvlak te blijven negeren. Om het groeiend verzet niet op te merken.
In Huizen heeft de gemeente in 2013 voor het laatst een informatie avond georganiseerd. Tsss, dat is nog vóór het fatale moment van die handtekening. Alsof er sindsdien niet heel veel veranderd is.
In Blaricum heeft het bewonerscollectief zo’n avond maar zelf georganiseerd bij gebrek aan initiatief uit de gemeente. En bleek wegens de grote belangstelling nog een tweede avond nodig te hebben.
Dat het onderwerp sterk onder inwoners leeft bewijzen de handtekeningen onder de petitie, de hoge opkomst bij de RondeTafelGesprekken in Blaricum en de bijzonder grote respons op de facebookpagina wel.

Daarom, het woord is nu toch écht aan de gemeente. Het is tenslotte haar taak inwoners te informeren zoals het ook de verantwoording van inwoners is om die informatie te gebruiken om een gefundeerde mening te vormen.
De initiatiefgroep tegen de vrije busbaan door Huizen/Blaricum geeft niet voor het eerst te kennen dat het plaatsen van een link naar de provincie niet voldoende inspanning is. We wachten nog altijd geduldig, hoe lang nog?

Zelf nieuwsgierig geworden? Ga naar http://www.facebook.com/groups/240878212958982/

680 bomen, 6 seconden en 1 baan…

Nee, dit zijn niet de resultaten van een proefrondje door Max Verstappen.         Het zijn wél de cijfers op de tussentijdse balans van de snelle bus door Huizen en Blaricum. Kale cijfers die een paar dagen geleden pas echt betekenis kregen toen de initiatiefgroepen uit Huizen en Blaricum de bomen door middel van een oranje lint een gezicht gaven.

De schok en de verontwaardiging bij omwonenden is groot en op de facebookpagina busbaan nee, bomen ja (https://www.facebook.com/groups/240878212958982/         geven gebruikers lucht aan deze emoties.

Veel mensen roepen op om naar de gemeenteraden van Huizen en Blaricum te gaan. Wat dat betreft heb ik goed nieuws en slecht nieuws:

De gemeenteraad van Huizen een bezoek brengen heeft geen enkel nut meer. Helaas staat er een handtekening onder een overeenkomst met de provincie. Die handtekening is weliswaar vlak voor de verkiezingen gezet door de wethouder uit een vorig college maar dat doet aan de juridische geldigheid niets af. Het huidige college hoeft niet overtuigd te worden van de onzinnigheid van de vrije busbaan, slechts VVD en Leefbaar blijven onverstoorbaar voorstander.                                       Het goede nieuws is dus dat de gemeente Huizen niet meer voor een vrije busbaan kan tekenen en dat ook niet meer zou doen. Het slechte nieuws is dat dit niets meer aan de situatie verandert.

Dat brengt ons bij de gemeente Blaricum.  Zij maakt het verschil.                 Gaat volgende maand de vlag uit of valt het doek voor de tegenstanders van Snelle Jelle?  Begin juli komt de raad van Blaricum bij elkaar. In het collegeprogramma is Blaricum nog heel duidelijk: Géén vrije busbaan door de Meent maar meerijden over het Merk.                 
Dit standpunt heeft Blaricum in het verleden ook altijd uitgedragen en daarom zit zij niet in de stuurgroep die het hele traject verder uitwerkt.                     En daar zit nu het probleem: de wethouder van Blaricum zou graag wél in die stuurgroep willen om mee te kunnen praten. Dat kan alleen als ook Blaricum akkoord gaat met de aanleg van een vrije busbaan als meerijden niet snel genoeg blijkt te zijn.

In een gesprek dat de initiatiefgroepen tegen de vrije busbaan met mevrouw Post hadden maakte zij meer dan duidelijk dat meerijden slechts een tijdelijk fenomeen kon zijn maar dat de vrije busbaan op termijn onvermijdelijk is. En het is precies daarom dat alle ogen nu op Blaricum gericht zijn en moeten worden:

Als de raad van Blaricum nu tekent voor instappen in de stuurgroep dan tekent zij voor akkoord gaan met een vrije busbaan in de toekomst. Leuker kunnen we het niet maken.  En daarom vragen wij, initiatiefgroep Huizen en bewonerscollectief Blaricum, uw steun. Het is nu of niet, het is deze maand, ook als uw agenda al behoorlijk vol is. Laat u horen, laat u zien.                                                                                                                          
Kijk op de facebookpagina busbaan nee, bomen ja! https://www.facebook.com/groups/240878212958982/                                 Verander uw profielfoto, zie bijgaand voorbeeld, tot 6 juli.                   
Of doe met ons mee, een rondje boom versieren.                                     Morgen, 4 juni op de carpoolstrook, vertrek om 10.00.                               Alleen kijken en uitzwaaien kan natuurlijk ook.

Wij kijken alvast naar u uit!

Namens de intiatiefgroep tegen de vrije busbaan door Huizen en Blaricum             en het bewonerscollectief Blaricum/Bijvanck.

hovlinten3kl