Polarisatie dreef mij de laatste jaren in de welbekende kloof tussen burger en politiek. Roeptoeteren en standpunten op de uitersten in nemen, de zinloosheid ervan gaf mij een gevoel van machteloosheid. De weg van de minste weerstand was mijn antwoord; “Laat maar zitten, voor redelijkheid is hier toch geen plaats”.
Echter, de invoering van het begrip participatiemaatschappij deed mij ontwaken uit mijn lethargie. De meningen liepen sterk uiteen: verkapt bezuinigen lijnrecht tegenover nieuwe kansen creëren.
Dat de participatiemaatschappij hoe dan ook in opkomst is staat voor mij wel vast. En dat het een wezenlijke verandering betekent, het verlaten van de welbekende weg op zoek naar nieuwe vormen staat buiten kijf. En van die ontwikkeling wil ik graag onderdeel zijn.
Om niet geheel en al stuurloos te raken meldde ik me aan voor het project 100×100, een project waar burgers hun gemeenteraad volgen op zoek naar antwoorden rond het vraagstuk burgerparticipatie.
Dus stort ik mij sinds een half jaar vol overgave op de plaatselijke politiek. Hoe, waar, op welke wijze merk ik hier, in mijn eigen omgeving, iets van de op handen zijnde omslag.
De drempel die ik hierbij over moest, mij begeven in een voor mij totaal vreemde omgeving, onbekend met het jargon en de mores in het gemeentebestuur was groot. Ik weet nu hoe een vreemde eend in de bijt zich voelt.
Wat mij blijft verbazen is de behoefte die mensen hebben om mij in een kader te kunnen plaatsen. Eindeloos vaak heb ik herhaald dat ik NIET verbonden ben aan een bepaalde partij, dat ik geen verborgen belang heb, dat ik geen geheime agenda draag, enz.
Ik ben keer op keer bevraagd over mijn motieven, er is mij een aantal partijen toebedacht waar ik vóór of juist tegen zou schrijven, ik ben tegen partijen met gelovige achtergrond of juist een in stilte bekeerde moslima, de mogelijkheden lijken eindeloos.
Het denken in hokjes schrikt af en benauwt me. Het is oude politiek die geen ruimte laat voor nieuwe ideeën, die door haar starre blik een zee van potentiële participanten afschrikt.
Politici, wilt u burgerparticipatie? Doe de deur dan eens open, laat het wantrouwen varen en kijk met open blik naar nieuwe mogelijkheden. Maar eerst en vooral: Stop met elkaar te tackelen in een poging om punten te scoren. Zoek het gesprek en creatieve oplossingen voor problemen. De krant en Twitter zijn geen geschikte plaatsen voor een discussie.
U kunt, soms terecht, klagen over de ongeïnteresseerde burger, u kunt doorgaan met uw eigen onderlinge wedstrijd en u dan verbazen over de lage opkomst bij verkiezingen. Of u realiseert zich dat een verandering van de spelregels uw draagvlak bij de burger zal vergroten en dat daar uw echte winst begint.
Tenslotte: voor al diegenen die na dit betoog nog steeds graag willen weten in welk hokje ik thuishoor: ik blijf het liefst een vrije vogel.

Mijn liefde en voorkeur voor politieke partij wordt het mooist verwoord door Robert Long.
http://www.youtube.com/watch?v=rSVIbekqHvU

Advertisements