Tags

De VVD Huizen staat open voor alle inwoners van Huizen. Wij zijn een echte volkspartij. We werken niet alleen voor- maar vooral ook samen met mensen.
Aldus de VVD op haar facebookpagina.

foto

Maar nu de werkelijkheid.
Nadat de VVD in maart ter gelegenheid van de gemeenteraadsverkiezingen een dikke middelvinger opstak naar alle burgers door het hele dorp te overspoelen met grote verkiezingsborden en spandoeken, o.a. aan openbare kunstwerken, regende het klachten over deze humoristische inval.
Als een echte volkspartij die openstaat voor álle inwoners heeft het de VVD behaagd aan die klachten geen gehoor te geven, de borden en spandoeken bleven op hun plaats. Wél kregen alle inwoners een gratis speciale editie van de Telegraaf bezorgd met op de voorpagina een prominente plaats voor mijnheer Bikkers, lijsttrekker en fractievoorzitter.
Ik heb na afloop van de verkiezingen een klacht ingediend en de VVD dringend verzocht om nogmaals de krant te gebruiken, ditmaal om hun excuses aan alle inwoners die zich geërgerd hadden te maken. De VVD voelde hier helemaal niets voor. Waarin een grote partij klein kan zijn….
Maar, aldus de VVD, ik moest ook begrijpen dat het verlies van twee zetels een zware klap is geweest. Dat kan ik me wel voorstellen aangezien de VVD daardoor voor het eerst in 48 jaar niet meer aan het roer staat in de gemeente Huizen. Niet alleen is zij niet meer de grootste partij (in zetels) maar zij neemt ook geen deel meer aan het college. Ik besloot de VVD met haar verlies alleen te laten en liet de zaak verder rusten.
Echter, in dezelfde tijd nam ik deel aan een project dat tot doel had het verschijnsel burgerparticipatie in de eigen gemeente onder de loep te nemen. Ik zocht contact met alle politieke partijen om in gesprek te raken met raadsleden. Vanuit de VVD meldde zich ook een contactpersoon, de fractiesecretaris. Deze mijnheer was ook de vertegenwoordiger van de VVD waar ik mee over mijn klacht in gesprek was geweest. Hoewel hij zich zelf gemeld had als contactpersoon weigerde hij vervolgens met mij te praten over het onderwerp. Ondanks het feit dat het gesprek dat ik met hem had naar aanleiding van mijn klacht prettig van toon was geweest lukte het hem blijkbaar toch niet de persoon van de zaak te scheiden.
Voor mij was dit eenvoudig op te lossen. Eén van de lijstopvolgers van de VVD in Huizen was zonder meer bereid om met mij in gesprek te gaan. Om de fractiesecretaris niet onbeleefd te passeren benaderde ik hem met de vraag of hij zich terug zou willen trekken als contactpersoon zodat ik met een andere vertegenwoordiger van de VVD in gesprek zou kunnen. Het antwoord van mijnheer is een voor mij onoplosbaar raadsel gebleven: “Ik zou de Koninklijke weg bewandelen als ik u was.”
Het beeld van een echte volkspartij die openstaat voor alle inwoners raakte nu toch wel enigszins verkreukeld, niet onherstelbaar maar toch.
Een volgende ontmoeting met de VVD had ik tijdens de raadsvergadering van 30 oktober, waarin de begroting werd behandeld. De pauze en de nazit leek mij een geschikt moment om namens twee (niet mijn eigen) kinderen wat stroopwafels aan de man/vrouw te brengen. De opbrengst was bestemd voor hun sportclub. Burgemeester, wethouders en raadsleden tekenden grif en snel in op de lijst. Gezien de hartelijke reacties die ik overal kreeg was ik totaal niet voorbereid op de snauw van de fractievoorzitter van de VVD die mij toebeet dat zijn eigen kinderen zijn enige goede doel waren. Binnen de VVD staat de fractievoorzitter hier kennelijk niet alleen in aangezien een ander lid, voormalig wethoudster, mij iets soortgelijks toesnauwde. Zij ‘deed NOOIT aan goede doelen.’
Nu wil ik niet zeggen dat iedereen aan goede doelen moet doen of van stroopwafels moet houden maar de toon die de leden van de VVD hier aansloegen was beslist niet koninklijk en getuigt ook zeker niet van een open houding naar alle inwoners van Huizen, waar ik tenslotte ook toe hoor. Aan hun eigen kwalificatie: ‘een echte volkspartij’ geeft de VVD in Huizen in ieder geval wel een heel eigen invulling.
Mijn belangstelling voor de lokale politiek leidde er vervolgens toe dat ik inging op een vraag om een bijdrage te leveren aan het opzetten van een kleinschalig, plaatselijk politiek café. De aanstaande verkiezingen voor de Provinciale Staten leek ons een leuk beginpunt. De initiatiefnemer verzond aan alle raadsleden een uitnodiging om mee te denken/werken. Van alle partijen behalve de VVD kwamen positieve reacties, al gaven de twee lokale partijen aan op dit eerste onderwerp geen bijdrage te kunnen leveren.
De initiatiefnemer zocht hierna contact met de fractiesecretaris van de VVD en vroeg hem of er nog een reactie van de VVD verwacht mocht worden. Het antwoord van deze vertegenwoordiger van de VVD heeft mij doen besluiten mij terug te trekken uit dit initiatief. De initiatiefnemer kreeg namelijk de volgende reactie: “ U moet uitkijken met wie u zich inlaat”. “Wij zullen nooit enige medewerking ergens aan verlenen als de naam van de familie Vrijmens er ook onder staat.” “ U moet maar eens uitzoeken welke vete mevrouw Vrijmens tegen ons voert.”
Voor mij is dit de druppel, ik kan en wil mij niet tot dit niveau verlagen.
Na positieve ervaringen met VVD raadsleden uit Hilversum en VVD leden in de Tweede Kamer vraag ik me af wat de VVD in Huizen in hemelsnaam bezielt?
Ik kan bijna niet anders dan concluderen dat het simpele feit dat ik een klacht heb ingediend, nadat de VVD de regels die zij zelf heeft helpen opstellen op grote schaal heeft overtreden, de oorzaak is van een buitensporige rancune. Met lichte spijt voor die lijstopvolger, de enige in deze afdeling die wel bewezen heeft open te staan voor gesprekken met burgers, haak ik hier af.
Gelukkig voor mij is de VVD in Huizen niet representatief voor overige partijen in mijn gemeente. Er zijn nog acht andere partijen die wél mijn respect en waardering verdienen. Jammer voor de VVD, maar ik neem voorlopig nog geen afscheid van mijn raad of college. Ik blijf zoeken naar manieren om de politiek en de burger te verbinden in de overtuiging dat die zoektocht uiteindelijk meer resultaat op zal leveren dan het zoeken naar het onvindbare “koninklijke pad” van de VVD.

Advertisements