Tags

,

Verleden week bezocht ik als gewoonlijk de raadsvergadering in Huizen. De publieke tribune was gelukkig goed gevuld, onder de gasten dit keer ook een columnist voor het Binnenlands Bestuur. Zijn bezoek resulteerde in een schitterende column waar hij gehakt maakt van de manier waarop Carel Bikkers zijn vragen/opmerkingen ventileert. Ook van de reacties van de wethouder en de voorzitter, burgemeester is hij niet onder de indruk.
Zoals ik al eens eerder gezegd heb, soms zijn onze raadsvergaderingen net cabaretvoorstellingen. Het hoogtepunt van de voorstelling liet ook dit keer niet lang op zich wachten.
Carel Bikkers, die de afgelopen tijd voortdurend de lokale nieuwsbladen weet te vullen ging er vol enthousiasme op los. Omstandig nam hij het woord, totaal overbodig deelde hij en passant mede dat hij pas jarig was geweest en ter ere van die gelegenheid een goed gesprek had gehad met zijn vrouw. Haar advies om af en toe ook eens iets vriendelijks te zeggen zou hij vanavond maar eens opvolgen.
En dat hebben we geweten.
In het kort komt het er op neer dat het college verschrikkelijk onverantwoord bezig is in het Keucheniusgebied. Het voorkeursrecht voor de gemeente op een paar percelen in dit gebied is in september 2014 vervallen en dit moet natuurlijk worden doorgegeven aan het kadaster. Dat doorgeven is in februari 2015 gebeurd. Oei, daar zitten wel 4 ruime maanden tussen. Vragen over dit onderwerp heeft de VVD al eerder aan het college gestuurd maar de snelle schriftelijke antwoorden die hierop volgden was natuurlijk niet wat mijnheer Bikkers graag wilde.
Hij wilde en kreeg juist kans om de pers te gebruiken om een punt te maken en deed dit punt in de raad nog eens dunnetjes over, “wat er allemaal niet had kunnen gebeuren, dat gelukkig niet gebeurd is. Maar stel, stel nou, dat het wel gebeurd zou zijn, het had toch zomaar kunnen gebeuren dat,… enz.”
Zoals een van mijn lieve vrienden dit samenvatte: “Als mijn zus een piemel had gehad was ze waarschijnlijk mijn broertje geweest.”
Na een kwartier lang omstandig uitleggen wat er allemaal niet gebeurd was maar wel had kunnen gebeuren vergat mijnheer Bikkers zijn voornemen om vriendelijk te blijven.
Het zou namelijk zo kunnen zijn dat de wethouder een in 2013 opgelegde geheimhouding heeft geschonden door in een interview aan te geven dat plannen van 20 jaar geleden in deze huidige tijd niet meer wenselijk zijn.
Het venijnige aan deze laatste beschuldiging is dat de wethouder er niets op terug kan zeggen. Als ze inhoudelijk op de beschuldiging in gaat zal ze daarmee alsnog de geheimhouding schenden. Als ze er niet op ingaat zal het lijken of de beschuldiging terecht is. House of cards, live in Huizen.
Voor ons burgers wordt het helemaal onmogelijk om hier zicht op te krijgen. Als iets onder geheimhouding valt weten wij, burgers, dus niet wat het geheim is. Daardoor kunnen we ook niet uit een interview opmaken of wat de wethouder zegt deze
geheimhouding schendt.
De rest van de vergadering heeft de columnist niet afgewacht of hij heeft om een andere reden een niet onbelangrijk deel van de voorstelling gemist. In het geheel niet onopvallend verliet mijnheer Bikkers namelijk meer dan eens zijn raadszetel voor een onderonsje met mijnheer Kos, oud-wethouder en als reporter voor radio 6FM degene die het interview met wethouder Verbeek had gehad. De verleiding om iets naar voren te buigen om mee te kunnen genieten was groot maar ik heb er toch maar niet aan toegegeven.
Terecht merkt de columnist op dat in Huizen ego’s de politiek beheersen. Zijn conclusie over de eigenaren van die ego’s deel ik niet volledig.
Dat het ego van mijnheer Bikkers zo langzamerhand een storende factor in de raad is mag duidelijk zijn. Hoewel ik eerst nog geneigd was te denken dat de goede man nog een tijdje nodig had om aan zijn nieuwe rol te wennen betwijfel ik inmiddels of hij nog vóór zijn pensioen toekomt aan het voeren van constructieve oppositie. Met de nadruk op constructief.
Wat de columnist niet goed begrepen heeft, en dat kan ook niet anders wanneer je hier nieuw komt, zijn de reacties van het college en overige raadsleden.
De columnist merkt op dat mevrouw Verbeek gespannen reageert op de verwijten van mijnheer Bikkers. Zoals ik al probeerde uit te leggen, mevrouw Verbeek kan het niet maken om niet te reageren, daar is de beschuldiging te ernstig voor en tegelijkertijd kan ze er niet inhoudelijk op ingaan want dan zou de beschuldiging ter plekke een feit worden. Tel daarbij op dat de constructieve oppositie van mijnheer Bikkers er vanaf dag 1 uit heeft bestaan zijn insinuerende pijlen om mevrouw Verbeek te richten, dan lijkt het me niet meer dan natuurlijk dat haar reactie inmiddels blijk geeft van ongeduld en ergernis.
Verder verbaast het de columnist dat de voorzitter, tevens de burgemeester, niet ingrijpt. Zelfs daar kan ik hoe ongebruikelijk dit ook mag zijn wel iets voor vinden. Zou de voorzitter een poging doen mijnheer Bikkers tot de orde terug te brengen dan kan hij erop rekenen dat de kaart van het slachtoffer getrokken zal worden. “ik mag toch zeker wel gebruik maken van mijn democratisch recht, het is mijn taak als raadslid om vragen te stellen, het kan toch zeker niet zo zijn dat de oppositie geen kritische opmerkingen mag maken, enz” Het zijn kreten die ik het afgelopen jaar veelvuldig voorbij heb horen komen, vaak gevolgd door een schorsing die de behoefte aan dramatiek tegemoet komt.
Waarop raadsleden steeds weer dezelfde positie kiezen, bijval of aanval. De rituele paringsdans die kennelijk onderdeel van het spel uitmaakt. Maar die tijd kost, de aandacht afleidt van wat er werkelijk toe zou moeten doen en die tot niets leidt.
Het “democratisch recht op vragen stellen” wordt stelselmatig gebruikt om ‘democratisch’ te insinueren of een eindeloze rij vragen op te stellen die geen duidelijk doel dienen.
Een wijs man gaf mij enige tijd geleden het beste advies inzake het omgaan met ego’s in de politiek. Ego’s worden gevoed door aandacht, aandacht bevestigt hen dat ze belangrijk zijn. Het beste antwoord is: geen.
Hoor het aan, glimlach vriendelijk, bedank voor zijn bijdrage, neem het ter kennisgeving aan en ga door met het volgende punt.
Ik geef dit advies van harte door aan mijn raad en college.
Het wordt hoog tijd voor een andere manier van politiek bedrijven in Huizen, aan u de eer.

P.s. Om misverstanden te voorkomen? Persoonlijk heb ik geen enkel bezwaar tegen schorsen, uitstekende gelegenheid om even een sigaretje te doen. Het mag alleen wat mij betreft zonder de dramatiek.

Advertisements