Tags

, , ,

Na de posters van rtv-nh lijkt de storm weer te zijn overgewaaid. Toch is het in mij nog niet rustig geworden.
Ik was een van de velen voor wie het licht op rood sprong. Het is moeilijk onder woorden te brengen waarom ik mij zo hard geraakt voelde.
Hou ik soms zoveel van Huizen dat elke negatieve beeldvorming mij persoonlijk kwetst? Dacht het niet. Ben ik zo overtuigd dat angst voor radicalisering geen enkele grond heeft? Dacht het ook niet. Neem ik reclame ooit serieus? Dacht het nog minder.
Waarom dan toch het gevoel dat ik een klap in mijn gezicht kreeg?
Helaas, ik kom tot de conclusie dat ik wel degelijk bang ben voor radicalisering. Alleen niet in de betekenis die het in de huidige tijd heeft gekregen.
Het is de opkomst van het extreme wij/zij denken waar ik zo bang voor ben. Sinds “hij, die tenminste durft te zeggen wat wij allemaal denken” zo veel fans heeft gevonden lijkt het wel onmogelijk geworden om geen kant te kiezen.
Sinds Geert is het mode geworden om zo grof mogelijk een punt te maken. Hangjongeren, moslims, allochtonen, vluchtelingen, alles wordt op één grote hoop gepleurd en neergezet als gevaarlijk, crimineel en hopeloos. Beledigen is goed, kwetsen nog beter.
Wie om een andere manier van discussiëren vraagt wordt ogenblikkelijk uitgemaakt voor ‘gutmensch’ (wat dat dan ook moge zijn) en ervan beschuldigd de ogen dicht te doen voor de werkelijkheid. Want er is natuurlijk maar één werkelijkheid; die van Geert.
Ik zie ze om me heen ontstaan, de kampen met voor- en tegenstanders, ik heb in mijn familie mogen zien en ervaren hoe de splijtzwam zijn werk doet. En het maakt me bang, de vraag: “wat zou je doen?” komt steeds dichterbij voor mij. Geef ik mijn recht op de vrijheid van een andere mening op voor de lieve vrede? En wat is zo’n lieve vrede dan eigenlijk waard?
Dit alles was de reden dat mijn licht op rood ging en dat ik zonder al te lang na te denken het afplakken van de posters een gepast antwoord vond.
Tót de reactie van een twitteraar die zijn verbazing uitsprak dat ik, altijd op zoek naar een open discussie, op deze manier het recht op vrijheid van meningsuiting te kort wilde doen.
Ho, shit, dáár had ik nog niet op die manier over nagedacht. Precies daarom is de storm in mij nu nog niet gaan liggen, ik denk, pieker en peins me een versuffing. “Wat zou je doen?” in een hele andere vorm.
Ik luister naar rtv-nh die verklaart dat de poster gewoon reclame is. Maar dan vraag ik me af: reclame waarvoor? Voor de gemeente Huizen? Voor Jihadgangers op zoek naar woonruimte in het Gooi? Voor rtv-nh die zulke goede journalistiek bedrijft dat ze een vraag stelt waar niemand een bewijsbaar antwoord op heeft?
Wacht even, reclame, dat is dus geen mening, toch? En een open vraag is al evenmin een mening. Zo beschouwd zijn de mensen die tegen de posters ageren , waaronder ik dus, de enige die een mening geven. In dat geval ben ik dus helemaal niet de vrijheid van meningsuiting aan het beperken, integendeel, ik ben gebruik aan het maken van mijn recht op die vrijheid.
Anders bekeken dan: stel het is, weliswaar vermomd als reclame of vraag, toch een mening die rtv-nh verspreidt… wat is dan de boodschap die ik er uit opmaak? Het lijkt het een retorische vraag.
Dan ben ik weer terug bij af want als de boodschap van rtv onder het recht op vrijheid van mening valt dan is ook het afplakken van zinsdelen op de posters nog steeds het geven van een mening, al is het een andere, beiden vallen onder hetzelfde recht.
Ik denk dat het onderzoek naar mijn eigen geweten nog wel een tijdje kan duren en ik betwijfel of ik er überhaupt uit ga komen. Wie nog iets toe te voegen heeft aan mijn twijfels, voel je vrij……
Tot slot wil ik ook nog even dit kwijt: de aller-, allerzinnigste opmerking die ik in alle discussies voorbij heb zien komen kwam van Henk Brandsma; moslims en jihadisten zijn geen synoniemen….
Wie bij de term jihadist aanneemt dat het over dé moslims gaat discrimineert.
Ik geef me over. Henk Brandsma, respect! Je hebt mij een boeiende spiegel gegeven.

Advertisements