Tags

, ,

Achter onze tuin loopt een wandelpad dat veelvuldig wordt gebruikt door scholieren. Het is een keurig uit het zicht liggend pad, dat zich leent voor ontmoetingen. Meer dan eens heb ik er jongeren aangesproken met het verzoek de rommel in een door mij aangeleverde kliko te deponeren en het gezellig te houden als het soms eens wat minder vriendelijk toeging. Nooit een probleem geweest.
Een week geleden zat ik in mijn tuin te genieten van het mooie weer en de rust. Tot ik werd opgeschrikt door iets wat leek op een scheldpartij. Aangezien ik geen Marokkaans spreek kon ik niet precies verstaan wat er gezegd werd maar het klonk in ieder geval niet vriendelijk. Even bleef het stil maar al snel begon het weer.
Precies zoals ik dat altijd doe in zo’n geval ben ik naar buiten gegaan en trof daar een jongen en een meisje. Ik vroeg ze of het nog gezellig was of dat er misschien een probleem was. Het meisje staarde naar de grond, wist zich geen houding te geven. De jongen deed alsof hij geen Nederlands sprak. Gelukkig voor hem en zijn act kwam er al snel een andere jongen bij staan die omstandig deed alsof hij mijn vraag aan het vertalen was. Ik verzocht ze op te houden met de voorstelling en gewoon antwoord te geven op een eenvoudige vraag. Óf het is gezellig en dan is er niets aan de hand óf er is een probleem en dan lijkt het me beter dat jullie nu allemaal je eigen weg gaan.
Verrassing: er doken nóg twee jongens op. Ik wil niet zeggen dat hier echt sprake was van wonderen maar het leek wel of ze uit de lucht kwamen vallen.
Op dat moment ging mijn telefoon, ik nam op en legde degene die belde uit dat ik even in een discussie was verwikkeld met een paar Marokkaanse jongetjes. Gezien het feit dat ik liever niet wilde dat de heren zagen uit welke tuin ik was gekomen wilde ik niet naar binnen gaan. Degene die mij belde hoorde dat het geen prettig gesprek meer was omdat de jongens inmiddels luid en duidelijk Nederlands spraken. Dat wil zeggen als je woorden als ******hoer(lees ernstige ziekte), k*t-wijf en meer van dit moois als Nederlands beschouwt. Mijn vriend aan de telefoon had de tegenwoordigheid van geest om 1-1-2 te bellen.
Het meisje had inmiddels wat moed verzameld en verzocht de eerste jongen om “effe normaal” te doen. Waarna zij er vandoor ging. Ik kan achteraf niet met zekerheid stellen dat ik haar een dienst bewezen heb door in te grijpen maar ik vermoed van wel.
De verwensingen van de heren hielden niet vanzelf op. Uiteindelijk heb ik er één (de grootste mond) gevraagd of hij van plan was zelf te verdwijnen óf dat hij mijn hulp daarbij nodig had? Gezien zijn reactie had hij die hulp inderdaad nodig dus ik heb hem in zijn nek gepakt en ben een meter of 5 met hem opgelopen. Verbluft liep hij zonder enig verzet met mij mee. Tót zijn vrienden hem keihard uit begonnen te lachen. Dat was net iets te veel voor zijn ego dus hij draaide zich weer om om zich opnieuw bij zijn vrienden te voegen.
De heren vormden daarop een kringetje om mij heen en gingen over op dreigementen. “Je hebt geluk, want hij daar (wijzend op de eerste) is goed opgevoed, hij slaat geen wijven. Máár.. wacht maar, als wij met zijn allen zijn slaan we je helemaal in elkaar. Jij gaat spijt krijgen, enz.
Op dat moment leek het me beter om ze te vertellen dat de politie onderweg was. Veel gelach en grote pret; als je aangifte doet ontkennen we alles, we vertellen alle 4 hetzelfde verhaal, dat jij hém daar (weer wijzend naar de eerste jongen) van zijn fiets sleurde en begon te prikken. Inmiddels weet ik dat prikken straattaal is voor steken met een mes maar op dat moment had ik geen idee waar ze het over hadden. (Ik zie het nu bijna voor me, lol)
Helaas, hoewel de politie vrij snel ter plaatse was vlogen de vogels toch vlak voor hun aankomst weer weg.
Op het moment dat de politie aan de deur stond wist ik, jammer genoeg, de namen van de betrokken heren nog niet. Ik heb nadat de politie weer vertrokken was de school gebeld waarvan ik het vermoeden had dat zij er leerlingen waren. De conciërge dacht aan de hand van mijn beschrijving wel te weten wie het hier betrof en we maakten een afspraak voor de volgende ochtend.
Enige uren later stuurde iemand mij een foto met de vraag of ik deze jongeman kende. Toeval bestaat niet.Laat ik nou die middag net kennis gemaakt hebben met deze heer. Via zijn facebook en vriendenlijst kwam ik op de naam van de tweede jongen. Ik heb daarop de politie gebeld met de melding dat ik de namen van twee van de betrokken heren inmiddels had. Voor de verdere afhandeling zou ik die avond worden teruggebeld door een van de agenten die op de melding hadden gereageerd. Ik wacht nog altijd op dat telefoontje.
De volgende ochtend ben ik op de betreffende school geweest, de directeur was zeer behulpzaam en heeft beide jongens afzonderlijk uit de klas gehaald. De ene ontkende alles, de ander diste het verhaal op dat ze gisteren hadden afgesproken, ik zou zomaar zijn vriend van de fiets getrokken hebben en geprikt. Behalve het feit dat ik de twee jongens nogmaals kon identificeren leverde de ontmoeting op school niets bijzonders meer op, ook de directeur slaagde er niet in om de heren tot rede te brengen.
Na het gesprek op school heb ik opnieuw de politie gebeld en verzocht om een gesprek met de wijkagente. Ik gaf aan dat ik twee dingen wilde: aan de mutatie die van de 1-1-2 melding is gemaakt de namen van de beide heren toevoegen en advies over de nu te nemen stap;
Aangifte doen heeft weliswaar het gevolg dat de heren gehoord moeten worden maar zoals zij zelf al weten: het verhaal van 4 tegen 1, geen getuigen, dat wordt seponeren. Helaas is dat nu net waarom dit soort jongetjes zich zo machtig voelen, zij kennen het systeem en weten dat het in hun voordeel werkt.
Bij een melding worden slechts hun namen genoteerd maar dat is in ieder geval meer dan niets.
De wijkagente zou mij terugbellen werd mij verzekerd nadat ik dinsdag tot drie keer toe een poging deed om haar te spreken te krijgen.
Ik wacht nog steeds.
Buurtvader en moskee geprobeerd te bereiken, antwoordapparaat ingesproken, allemaal een blinde muur.
Vanavond, zondag, heb ik uiteindelijk een bijzonder prettig gesprek gehad met een aantal buurtvaders. Maar hoe fijn het ook was om eindelijk eens mijn verhaal te kunnen doen, tot enig resultaat zal het niet leiden. Buurtvaders zijn betrekkelijk machteloos als het erop aankomt dit soort vruchtengebakjes aan te spreken. Als zij bij de ouders geen gehoor vinden hebben zij geen enkele wettelijke status of enig officieel gezag waar zij op terug kunnen vallen. Zij zijn “slechts” vrijwilligers die aan beide kanten een probleem moeten tackelen. Toch zullen zij hun best doen voor mij en dat kan ik alleen maar zeer waarderen. Bijkomend probleem voor hen is echter dat een van de jongens van Algerijnse afkomst blijkt te zijn en dus niet bekend is in de Marokkaanse gemeenschap.

Dus… terwijl deze jongen nota bene vanmiddag nog vrolijk door mijn straat fietste kan ik hém op geen enkele manier aanpakken. Beledigen, intimideren, bedreigen, hij kan/mag het allemaal.
En ik? Ik wacht nog steeds. Op de wijkagente die mij terug zou bellen.
Afgelopen vrijdag heb ik nog maar eens gebeld en begrepen dat het op zijn vroegst dinsdag zal gaan worden. Op zijn vroegst! Meer dan een week geleden!
In de tussentijd gaan deze jongetjes vrolijk door met het afbreken van alle pogingen die de Marokkaanse, Turkse, Algerijnse, wat kan mij het schelen welke, gemeenschap doet om geaccepteerd en gerespecteerd te worden. Waar vooroordelen en oordelen in de maatschappij al veel verdeeldheid zaaien doen dit soort rotjochies hun uiterste best om er nog een schepje boven op te doen.
Bedankt etterbakjes, als zelfs de wijkagente jullie niet meer de moeite waard vindt om voor overeind te komen hebben jullie inderdaad de straat gewonnen.

Voor diegenen die zich de afgelopen week verbaasd hebben over mijn ogenschijnlijke geduld: ik heb zeer bewust de keus gemaakt om niet aan te kloppen bij mensen waarvan ik kan verwachten dat zij wel iets voor mij kunnen betekenen om het proces te versnellen. Natuurlijk heb ik hulp aangeboden gekregen van een aantal raadsleden, van verschillende partijen, waarvoor overigens mijn oprechte dank en waardering. Tot vanavond heb ik die hulp echter afgewezen want wat ik ervaren heb deze week zou iedereen kunnen overkomen en juist die ervaring wil ik niet ontlopen en graag met mijn raad en college delen. Ik ben niets meer of minder dan Truus uit de buurt.
Lieve mensen, Truus uit de buurt kent u niet en u kent haar niet. Zij moet het doen met de politie, met de wijkagent. En na deze week kan ik u vertellen: ik begrijp dat Truus het opgeeft, ik begrijp dat zij vanuit haar machteloosheid voortaan afgeeft op zowel Marokkaanse k*tjochies als op de politie.
Op de agenda voor de commissievergadering van donderdag 11 juni aanstaande staat o.a. de aanpak van overlast door jongeren in Huizen. Ik hoop van harte dat raadsleden mijn verhaal in hun achterhoofd houden.
Theorie en praktijk, twee werelden van verschil.

Tenslotte nog dit, morgen ga ik melding doen van bedreiging en een klacht indienen bij de politie over de afhandeling van mijn hulpvraag. Mijn vertrouwen in het systeem is inmiddels tot een nulpunt gedaald. Waakzaam en Dienstbaar? Ik kan net zo goed de klantenservice van T-Mobile bellen, die hebben nog een betere reputatie.

Advertisements