Tags

 

Zwanger van participatie.

Je verzint het niet maar toch, bij de VVD in Huizen kan het gewoon. Althans, als ik mevrouw van der Wil moet geloven die in een column haar bijzondere zwangerschap bekend maakt.
En terwijl ik op het punt sta een aardig felicitatiekaartje te schrijven valt mijn oog op de echo die klaarblijkelijk van deze participatiebaby is gemaakt. Gelukkig, het heeft alles erop en eraan, inclusief de gebruikelijke nietszeggende dooddoeners.
Mevrouw legt het nog even uit: de gemeente moet haar blijvende autoritaire rol vervullen en tegelijkertijd als partner van burgers handelen. Faciliteren in plaats van regisseren.
Echo, echo, alle opiniestukken en ambtelijke adviezen gelezen en gewacht op een geschikt moment om dat te etaleren.

Maar naar mijn idee is participatie juist allesbehalve dikdoenerige theorie.
Vrijwilligers waar onze gemeenschap van afhankelijk is? Burgerparticipatie.
Verplichte tegenprestatie voor een uitkering? De overheid noemt het participatie.
Mantelzorg? Noodgedwongen participatie.
Betrokkenheid van burgers bij ontwikkeling van gebieden of gebouwen? Participatieproject.

Het is deze laatste vorm waar mevrouw van der Wil het over heeft als zij haar lesje participatie opdreunt. En door de mand valt.
Want was het niet de VVD die het presteerde om, bij het plan voor de ontwikkeling van Stad en Lande, de vertegenwoordigers van de participatiegroep te onderwerpen aan een spervuur van buitengewoon kritische vragen? Vragen die op zijn zachtst gezegd niet bemoedigend van toon en aard waren. Eén ding mag duidelijk zijn; dat was niet het moment waarop deze zwangerschap van participatie is ontstaan.
Ook in theoretisch opzicht hoort de VVD overigens bij de tragere kindjes uit de klas. De gemeente moet zich juist niet een autoritaire rol aanmeten. Natuurlijk stelt de raad het kader maar als de gemeente vervolgens de burger van harte uitnodigt om te participeren binnen dat gestelde raamwerk bereikt zij meer creativiteit dan vanuit een hoge toren.

Gelukkig doet mevrouw van der Wil aan zwangerschapsyoga. Althans, dat vermoed ik als ik naar de vreemde kronkels kijk die zij maakt om van participatietheorie op de 30 kilometerzone Driftweg- Botterstraat te komen.
Een groep bewoners die een verzoek indient om hun straat tot 30 kilometerzone uit te roepen is geen erg sterk voorbeeld van burgerparticipatie. Zij nemen geen deel aan een project, zij ontwikkelen geen initiatief of steken de handen uit de mouwen op enige andere wijze. Zij dienen een verzoek in, niet meer en niet minder.
Dat verzoek wordt, met redenen omkleed, afgewezen.
Hier zou ik verwachten dat mevrouw van der Wil een gat in de lucht springt, de gemeente vervult hier immers duidelijk haar autoritaire rol ondanks de nogal nadrukkelijke aanwezigheid van betreffende bewoners op de tribune.
Maar nee, nu lijkt participatie in de ogen van mevrouw van der Wil juist te betekenen dat de gemeente per definitie aan verzoeken van inwoners gehoor dient te geven. Zelfs als er goede redenen zijn om dat niet te doen.
Is participatie in de ogen van de VVD soms een hip jasje voor: “u vraagt, wij draaien?”
Zo ja, draait die plaat dan voor alle inwoners van Huizen of alleen voor de eigen achterban?

Toch kan ik ondanks mijn kritiek niet anders dan diepe bewondering voelen voor de spagaat die mevrouw van der Wil maakt als zij vervolgens in één vloeiende beweging de zojuist met veel liefde omarmde participatie een zin later weer beschouwt als een niet te vermijden probleem dat maar beter onder ogen gezien kan worden.
Ik vermoed inmiddels dat het hier een zwangerschap van een meerling betreft, dat zou een hoop verklaren.

Advertisements