Tags

,

Beste Sigrid,

Nog geen 48 uur nadat onze dochter een eind aan haar leven maakte benader je ons. Met de smoes dat jouw dochter vrienden was met onze Adriënne.

“Ze  is er stuk van mijn dochter…..ze was zo vrolijk…ze snapt het niet…ze wil graag 1 ding weten…of ik dat wil vragen voor haar verwerking, waarom? En hoe heeft ze het gedaan…”

De échte vrienden van Adriënne lieten in de dagen die volgden in grote getale van zich horen. We kennen ze. Allemaal.
Geen van hen heeft op enig moment naar details gevraagd. Want zij hadden en hebben, net als wij, verdriet.
Oprecht en intens verdriet.

Toch wilden we het risico niet lopen dat jouw verhaal geen smoes was. Dat jouw dochter inderdaad was wat jij ons probeerde wijs te maken.
De enige vriendin die wij niet persoonlijk kenden. Die er, volgens jou, helemaal stuk van was. We waren bereid om ook jouw dochter de kans te geven afscheid te nemen. En gaven jou ons nummer. Met het verzoek eerst even te bellen.
Stilte.

Haar echte vrienden waren, en zijn er, in deze tijd. Ook voor ons.              Hartverwarmend, oprecht. Zoals ook Adriënne zelf was. En ze weten dat ze altijd welkom zijn geweest en zullen blijven.

Jouw dochter, beste Sigrid, is niet en nooit geweest een vriendin van Adriënne.

Bij ons blijft de vraag hangen. Waarom moet jij vragen naar details, namens je dochter, om haar te helpen met ‘verwerken’?

Wie ben jij, waarom denk je dat je ons dit aan mag doen?

Je zegt dat je denkt te weten dat Adriënne op de middelbare school te maken heeft gehad met pesten. Je zegt dat je dochter er helemaal stuk van is, dat ze de details van Adriënne’s dood nodig heeft voor haar verwerking.

Is dat zo?
Of heeft ze last van schuldgevoelens?
Die komen dan 10 jaar te laat.

Of ben jij zelf die mens met een ziekelijke behoefte aan sensatie en aandacht?

Wees dan blij, Sigrid, je hebt nu heel even mijn volle aandacht.
Want ik ben niet zo lief als mijn dochter. Ik draag de klappen niet in stilte.
Ik bijt, hard.
Ik hoop dat mijn woorden je raken, dat je je tot in het diepst van je wezen zult schamen.

Niet voor mezelf, zo belangrijk ben je tenslotte ook weer niet.
Maar voor alle andere mensen die zichzelf op enig moment moeten bevinden waar ik nu sta. Met een ondraaglijk gemis.

Dat zij niet, nooit, een Sigrid hoeven te ontmoeten.
Dat jij, niet en nooit meer,in andermens ergste verdriet zal proberen te roeren.

Nog een laatste kleinigheidje vóór ik je voor eeuwig uit mijn databank schrap:
Gods zegen heeft Adriënne niet meer nodig.                                                      Ze is al veilig boven en waarschijnlijk druk bezig Jezus te overtuigen dat hij niet bestaat.

Ik stel voor dat je die zegen even voor jezelf bewaart, stop maar op een plaats waar verder niemand bij komt.

De kracht die je ons wenst stuur ik je bij deze retour;                                      Jij hebt het harder nodig,

De mama van Adriënne.

Advertisements