De beste stuurlui staan aan wal?

Met politieke beslommeringen in mijn gemeente heb ik me eigenlijk nooit bijzonder bezig gehouden. Mij leek wat er in Den Haag speelde altijd veel belangrijker, daar gebeurde het tenslotte allemaal. En als inwoner van Huizen had ik eigenlijk nooit reden om me erg te verdiepen in de lokale beslommeringen. Waarom zou ik, alles leek hier altijd vanzelf te gaan. Geen dringende problemen waar ik als burger mee te maken had en van zondagsrust of drukte kan ik persoonlijk ook niet wakker liggen.
Vanaf het moment dat de decentralisatie vorm begon te krijgen drong het langzaam tot me door dat niet Den Haag maar mijn gemeente het gebied was waar het zich uiteindelijk allemaal af gaat spelen.
In de troonrede van 2013 werd met het aankondigen van het begrip participatiemaatschappij een nieuw politiek werkwoord werd geboren: participeren. In eerste instantie vaak opgevat als Haags synoniem voor : Zoek het zelf maar uit. Letterlijk betekent het echter niets meer of minder dan ‘meedoen’. Maar meedoen aan wat? Dat ontging me vooralsnog. Nog vager werd het toen politici massaal verkondigden dat het in ieders belang was om: “de burger in eigen kracht te zetten”.
Halloooo, politiek, volgen wij elkaar nog?
Ik had het gevoel aan de rand van een echoput te staan. Ik besloot aan de wens van politici gehoor te geven. Door burgerparticipatie letterlijk op te vatten als uitnodiging om mee te doen. Vanuit, jawel, mijn eigen kracht.
Wat die eigen kracht was en waar ik precies aan mee wilde doen wist ik nog niet helemaal zeker maar ik ging er vanuit dat ik vanzelf wel een weg zou vinden.
Wat ik zeker wel begreep was dat participatie inhoudt dat de burger wordt gevraagd actief mee te denken en te doen en de politiek zal daar dus ook ruimte voor moeten maken. Elkaar willen begrijpen en verstaan is daar een eerste voorwaarde voor.
Eerst maar eens in mijn gemeente kijken of het lukt om de kring groter te maken.
Dus ben ik sinds de gemeenteraadsverkiezingen een trouwe volger van mijn gemeenteraad geworden. Het afgelopen half jaar heb ik zo goed als alle commissie- en raadsvergaderingen bij gewoond. Ik heb geprobeerd alle afkortingen en het jargon te begrijpen en de manier waarop het systeem werkt. Met opzet heb ik geen ingang gezocht via politieke partijen of raadsleden.Ik wilde graag zelf ervaren en ontdekken.
De afstand tussen burger en politiek, bestaat die echt of alleen in mijn hoofd? En als die kloof werkelijk bestaat is hij dan te overbruggen?
Inmiddels ben ik veel gesprekken verder, met raads- en commissieleden. Ik heb drempelvrees gehad en achter me gelaten. Ik probeer ‘de kloof’ in beeld te brengen. Waar raken burger en politiek elkaar kwijt en hoe vinden zij elkaar weer terug?
Ik sta nu ongeveer halverwege de brug tussen de twee partijen en ik vind het uitzicht prachtig.
Vanuit mijn positie als onwetende burger (en geloof me, dat is de grootste groep) heb ik een half jaar gekeken naar mijn raadsleden.
En ik kan nu zeggen dat een goed raadslid, en daar zijn er veel van, echt ongelooflijk veel meer doet dan “een beetje vergaderen” met elkaar. Het schijnt dat een gemiddeld raadslid 18 uur per week tijd nodig heeft voor het raadswerk. Ik waag dat te betwijfelen. Raadsleden hebben een ongelooflijke vracht leeswerk en dat zijn niet alleen de stukken waarover vergaderd wordt. Ook talloze achtergrondinformatie over onderwerpen die ter sprake kunnen komen, opiniestukken, regelgeving; een raadslid moet zich eindeloos blijven verdiepen om zijn/haar werk goed te kunnen doen. Altijd op de hoogte zijn en blijven van lokale actualiteiten, bij elk besluit alle voor- en nadelen zorgvuldig overwegen, steeds weer de regelgeving omtrent de onderwerpen kennen, dat alles blijft onzichtbaar voor mij als burger. Tel daar bij op dat raadsleden noodzakelijke cursussen volgen, in de weekenden vaak actief zijn in of aanwezig zijn bij allerlei projecten in de gemeente, dat zij zichtbaar moeten zijn in de samenleving en bereikbaar voor allerlei vragen van burgers.
Veronderstel dat bovenstaande inderdaad ‘maar’ 18 uur per week zou kosten, dat betekent dat raadsleden die vaak ook gewoon een baan hebben, per dag zo’n kleine drie uur extra werk verzetten. Uren die ook ten koste gaan van hun gezin of sociale leven. Wie van ons, burgers, zou dit willen en kunnen opbrengen?
Om elkaar te bereiken zal er eerst begrip en waardering moeten zijn voor ieders positie.
Mijn groeiend respect voor onze raadsleden is alvast een van de persoonlijke opbrengsten die de beleving van een half jaar volgen van de gemeenteraad mij heeft opgeleverd.
Het antwoord op de vraag in welke vorm ik mijn bijdrage kan en wil leveren aan participatie heb ik nog niet gevonden maar de zoektocht zet ik beslist nog even voort.
Voor nu dank ik mijn gemeenteraad voor alle inzichten die zij mij,bedoeld en onbedoeld,gegeven hebben.
Ik hoop u nog vaak aan het werk te mogen zien.

Advertisements

3 thoughts on “De beste stuurlui staan aan wal?”

  1. wat een mooie blog! Als raadslid zeg ik Dank!:)

  2. Mooie, lieve, ware blog! Ik blijf je lezen :).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s